Σε μια διάσταση όπου συναντώνται οι μύθοι, οι ήρωες της ανθρώπινης φαντασίας που όρια δεν έχει, σε μια διάσταση όπου όλα είναι πιθανά, βρέθηκαν να συνομιλούν ο Προμηθέας με τον Σίσυφο. «Νόμιζα πως μονάχος στον κόσμο αυτό αναμετρώμαι με την τιμωρία μου εις τον αιώνα τον άπαντα» είπε ο Σίσυφος κοιτώντας σοκαρισμένος το …
Read more “Προμηθέας και Σίσυφος (Μια φανταστική φιλία) – Διήγημα”
23/05/2023 Αναλύσεις, τόσες αναλύσεις. Αναλύσεις δυσοίωνες, αναλύσεις ελπιδοφόρες. Και τινα κάνεις, θα αναλύσεις. Να βρεις μιαν άκρη, να καταλάβεις, να συνειδητοποιήσεις.Να συνειδητοποιήσεις. Μια διαδικασία διαφωτιστική όσο και επώδυνη. Επώδυνηαν είσαι από τη πλευρά της μειοψηφίας. Αν είσαι «απέναντι», όπως πολύ σοφάδιατύπωσε ο αγαπημένος Πάνος Σταθόγιαννης. Και ξεκινάς, λέει, να πας απέναντικαι τελικά βρίσκεσαι και πάλι …
“Μόνο μια πίκρα μού επιτρέπω, μια πίκρα αναπόφευκτη για κάποιον που αγαπά. Δεν είμαιαπόλυτα ελεύθερος. Κανείς που αγαπά δεν είναι. Γαντζώθηκα απ’ τη ζωή με φόβο να μησε χάσω, χάνοντάς την. Αν τίποτα δεν αγαπάς δεν έχεις δεσμά να σε κρατούν. Δεν έχειςβαρίδια να σε κρατούν στη ζωή. Είσαι πραγματικά ελεύθερος. Ελαφρύς από προσδοκίεςκαι φόβους, …
Read more “Απόσπασμα από Το Παγκάκι και μικρές ιστορίες του (Εκδόσεις Παρέμβαση, 2021)”
Το ρολόι του πάνω στο κομοδίνο μού θύμιζε πως όλα αυτά ήταν ένα διάλειμμα. Μια παρένθεση στην υπόλοιπη ζωή μας. Μια παύση· σαν τελειώναμε πάλι θα φόραγε το ρολόι του. Εκείνο που έβγαζε για να ξαπλώσει μαζί μου και με «έβγαζε» για να το φορά. Δυο άνθρωποι ελεύθεροι, ερωτευμένοι, που όμως δεν μπορούσαν να βάλουν …
Λίγο πολύ όλοι έχουμε μια ή και περισσότερες εμπειρίες από το ΕΣΥ, που ουσιαστικά είναι οι άνθρωποι του. Γιατροί, νοσηλευτές, καθαριστές, όλοι, που δίνουν παραπάνω απ’ τον εαυτό τους καθημερινά, σε ένα σύστημα ασύλληπτα σουρεαλιστικό που όμως το κάνουν να λειτουργεί. Πώς, μόνο οι ίδιοι ξέρουν. Και φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Τα έφερε η ζωή …
Ή αλλιώς ο φόβος του γέλιου. Το χειρότερο που έπαθα που μεγάλωσα, δεν είναι οι ρυτίδες μου, δεν είναι τα κόκκαλά μου που πονούν όλο και περισσότερο, δεν είναι καν που το άπειρο εκείνο διάστημα που νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου όταν είσαι μικρός, έχει αρχίσει και γίνεται θλιβερά πεπερασμένο. Το χειρότερο που έπαθα είναι …
Αισθάνομαι σα να κάνω μια μοναχική ανάβαση σ’ ένα δύσβατο όρος. Είναι κι άλλοι, σκόρπιοι που ανεβαίνουν κι αυτοί, μα δε τους βλέπω καλά. Είναι ο καθένας μόνος του σε τούτη την ανάβαση. Που και που βάζω καμιά φωνή, μα χάνεται στον αέρα κι αυτοί οι άλλοι δε μ’ ακούν. Είναι κι εκείνοι μόνοι κάτω …
Τα μουσικά όργανα έχουν δική τους ζωή, τη δική τους το καθένα μοναδική φωνή, μας κρατούν συντροφιά, μας τραγουδούν τις χαρές και τις λύπες μας, και μαζί τους βαδίζουμε στις νέες μουσικές, στη μαγική στιγμή της δημιουργίας, όποια κι αν είναι αυτή… Έξι χορδές, άπειρη μουσική… Φωτογραφία : Πένυ Ραμαντάνη
Πίσω απ τις λέξεις, μέσα στις νότες, πίσω απ’ τον φακό, απ’ τους καμβάδες και τα χρώματα, πάνω στα βήματα ενός χορού, μέσα στα υλικά ενός δημιουργήματος, μέσα από την τέχνη, υπάρχει μια πραγματικότητα ανεκτή. Μέσα απ’ την τέχνη η πραγματικότητα είναι ανεκτή. Φωτογραφία : Πένυ Ραμαντάνη
Ο εχθρός της απόλαυσης είναι η προσδοκία. Στη ζωή γενικά, αλλά μια προφανής εφαρμογή είναι αυτή των διακοπών. Προφανής και ακραία. Πας διακοπές για να ξεκουραστείς, να διασκεδάσεις, να περάσεις όπως λέμε, καλά. Επομένως, οι διακοπές αυτές κουβαλούν μονάχα προσδοκίες. Όπως έχω αναφέρει ξανά, βαρύ φορτίο η προσδοκία.Έτσι λοιπόν και δεν ανταποκρίνεται η πραγματικότητα σ’αυτό …