Απόσπασμα από Το Παγκάκι και μικρές ιστορίες του (Εκδόσεις Παρέμβαση, 2021)

“Μόνο μια πίκρα μού επιτρέπω, μια πίκρα αναπόφευκτη για κάποιον που αγαπά. Δεν είμαιαπόλυτα ελεύθερος. Κανείς που αγαπά δεν είναι. Γαντζώθηκα απ’ τη ζωή με φόβο να μησε χάσω, χάνοντάς την. Αν τίποτα δεν αγαπάς δεν έχεις δεσμά να σε κρατούν. Δεν έχειςβαρίδια να σε κρατούν στη ζωή. Είσαι πραγματικά ελεύθερος. Ελαφρύς από προσδοκίεςκαι φόβους, …

Penny Ramantani

“Από φόβο” – Μικρό διήγημα

Το ρολόι του πάνω στο κομοδίνο μού θύμιζε πως όλα αυτά ήταν ένα διάλειμμα. Μια παρένθεση στην υπόλοιπη ζωή μας. Μια παύση· σαν τελειώναμε πάλι θα φόραγε το ρολόι του. Εκείνο που έβγαζε για να ξαπλώσει μαζί μου και με «έβγαζε» για να το φορά. Δυο άνθρωποι ελεύθεροι, ερωτευμένοι, που όμως δεν μπορούσαν να βάλουν …

Ε.Σ.Υ. κι εγώ

Λίγο πολύ όλοι έχουμε μια ή και περισσότερες εμπειρίες από το ΕΣΥ, που ουσιαστικά είναι οι άνθρωποι του. Γιατροί, νοσηλευτές, καθαριστές, όλοι, που δίνουν παραπάνω απ’ τον εαυτό τους καθημερινά, σε ένα σύστημα ασύλληπτα σουρεαλιστικό που όμως το κάνουν να λειτουργεί. Πώς, μόνο οι ίδιοι ξέρουν. Και φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Τα έφερε η ζωή …

Penny Ramantani Πένυ Ραμαντάνη Πενυ Ραμαντανη

“Σε καλό μας”

Ή αλλιώς ο φόβος του γέλιου. Το χειρότερο που έπαθα που μεγάλωσα, δεν είναι οι ρυτίδες μου, δεν είναι τα κόκκαλά μου που πονούν όλο και περισσότερο, δεν είναι καν που το άπειρο εκείνο διάστημα που νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου όταν είσαι μικρός, έχει αρχίσει και γίνεται θλιβερά πεπερασμένο. Το χειρότερο που έπαθα είναι …

Το όρος

Αισθάνομαι σα να κάνω μια μοναχική ανάβαση σ’ ένα δύσβατο όρος. Είναι κι άλλοι, σκόρπιοι που ανεβαίνουν κι αυτοί, μα δε τους βλέπω καλά. Είναι ο καθένας μόνος του σε τούτη την ανάβαση. Που και που βάζω καμιά φωνή, μα χάνεται στον αέρα κι αυτοί οι άλλοι δε μ’ ακούν. Είναι κι εκείνοι μόνοι κάτω …

Έξι χορδές…

Τα μουσικά όργανα έχουν δική τους ζωή, τη δική τους το καθένα μοναδική φωνή, μας κρατούν συντροφιά, μας τραγουδούν τις χαρές και τις λύπες μας, και μαζί τους βαδίζουμε στις νέες μουσικές, στη μαγική στιγμή της δημιουργίας, όποια κι αν είναι αυτή… Έξι χορδές, άπειρη μουσική… Φωτογραφία : Πένυ Ραμαντάνη

Mια πραγματικότητα ανεκτή

Πίσω απ τις λέξεις, μέσα στις νότες, πίσω απ’ τον φακό, απ’ τους καμβάδες και τα χρώματα, πάνω στα βήματα ενός χορού, μέσα στα υλικά ενός δημιουργήματος, μέσα από την τέχνη, υπάρχει μια πραγματικότητα ανεκτή. Μέσα απ’ την τέχνη η πραγματικότητα είναι ανεκτή. Φωτογραφία : Πένυ Ραμαντάνη

Διακοπές και προσδοκίες

Ο εχθρός της απόλαυσης είναι η προσδοκία. Στη ζωή γενικά, αλλά μια προφανής εφαρμογή είναι αυτή των διακοπών. Προφανής και ακραία. Πας διακοπές για να ξεκουραστείς, να διασκεδάσεις, να περάσεις όπως λέμε, καλά. Επομένως, οι διακοπές αυτές κουβαλούν μονάχα προσδοκίες. Όπως έχω αναφέρει ξανά, βαρύ φορτίο η προσδοκία.Έτσι λοιπόν και δεν ανταποκρίνεται η πραγματικότητα σ’αυτό …